Mount Fuji in Tilburg

Ik ben een gezegend mens. 

Sinds ik vorig jaar de berg Fuji zag, ben ik een gezegend mens. Fuji-san, zoals de Japanners hun heilige berg noemen, laat zich niet vaak zien. Heel vaak ligt de top gehuld in de wolken. Maar op de dag dat ik er was, lag hij te schitteren in de zon. Onze gids vertelde ons hoe bijzonder dit was en dat wij hierdoor gezegend waren. Pas door de reacties van Japanse bezoekers op de berg, besefte ik hoe bevoorrecht ik was. Zo gaat het wel vaker in je leven: een compliment, een ontmoeting, een gebeurtenis, pas achteraf besef je hoe waardevol dat was.

pas later begreep ik het voorrecht dat ik had om deze berg te zien.

Mount Fuji in museum De Pont.

Op dit moment is er in museum De Pont in Tilburg een film te zien van Fiona Tan over Mount Fuji en natuurlijk ben ik gaan kijken. Ik zag eerder een film van Fiona Tan over Japanse meisjes die een boogschietritueel uitvoeren. (Saint Sebastian, beetje rare titel). Het was een film met twee kanten. Aan de ene kant van het doek zag je de voorbereidingen: druk kletsende meisjes die zich opmaakten en elkaar hielpen met hun traditionele kimono. Aan de andere kant was hèt moment te zien: het afschieten van die ene perfecte pijl. Gespannen geconcentreerde gezichten, het aanleggen en afschieten van de pijl en dan die korte flits van vreugde en ontspanning. Ik kon er naar blijven kijken.

Maar nu is er “Ascent“, een film over Mount Fuji. Het is een film opgebouwd uit foto’s, afkomstig uit een fotomuseum bij de berg. Op alle foto’s staat de berg Fuji. Met een prachtige zonsopgang, met kersenbloesem, onder een sterrenhemel, weerspiegeld in een meer. Maar ook met de skyline van Tokio, met voorbijrazend verkeer, met poserende dames en marcherende soldaten. En met klimmers, heel veel klimmers. Beklimmen van de berg kan alleen van juli tot half september en in die periode wordt dat ook massaal gedaan. De film opent met een gesprek over het woord “leegte”; dat dit in het Japans nooit een negatieve betekenis heeft. De voice-over vertelt twee verhalen: van een vrouw die een vriend heeft verloren en van die vriend die de berg beklimt. “Op het moment dat je de top bereikt, besef je dat er niets is”.

De film duurt 77 minuten en toen hij afgelopen was kon ik me maar moeilijk losmaken van de sfeer. Er was nog heel veel meer te zien in het museum, maar ik was nergens meer voor in de stemming. Ik  had zoveel beelden op mijn netvlies en was zo gegrepen, niet eens zozeer door het verhaal, maar vooral door de manier waarop het verteld werd. Zonder drama, zonder effecten, zo puur de aaneenschakeling van beelden die zelf het verhaal vertellen van een berg, van een land, van een cultuur.

De film is ook een onderzoek naar hoe fotografie en film zich tot elkaar verhouden. Een groot aantal van de foto’s is (op ansichtkaartformaat) uitgestald. Ik kan alleen maar zeggen: gaan zien! Het kan nog tot 11 juni.

Museum De Pont

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.