Romantiek op De Wildenborch

Romantiek als stroming in schilderkunst en literatuur heeft in Nederland geen grote vlucht genomen, zoals bijvoorbeeld in Duitsland (denk aan de dichter Johann Wolfgang von Goethe en de schilder Caspar David Friedrich). De romantiek was een reactie op een strenge classicistische stijl en gaat over (grote) gevoelens, overweldigende landschappen en een bijna bezielde natuur.

In ons land hadden we de romantische dichter A.C.W. Staring (1767-1840). Hij woonde in de Achterhoek op landgoed de Wildenborch. Daar woont nog steeds een nazaat van Staring, die besloot om die geboortedag, nu 250 jaar geleden, te vieren. Vriendin Irene, van Galerie De Burgerij, was betrokken bij de organisatie en nodigde me uit. Omdat De Wildenborch ook nog eens een grote tuin heeft, die zelden open is, ging ik afgelopen weekend naar Vorden. Om een beetje in de stemming te komen hier een van de kortere gedichten van A.C.W.Staring: “Aan de maan“:
Toon ons uw luister, o zilveren Maan!
Rijs uit het meer.
Lach de zwervende scheepling aan. 

Straal, op ’s wandelaars donkere baan,
In uw lieflijkheid neer.

Waar zonder hoop de Verlatene smacht,
Schemere uw gloor.
Waar, na troostelooze afscheidsklacht
Blij herenen de Minnenden wacht,
Breke uw glinstering door.

Schoon is de Dag, als zijn purpere gloed
Vorstelijk stijgt;-
Als hij ZINGEND de ontwaakten groet!
Maar UW KOMST is de PEINZENDE zoet,
Gij, die flonkert – en ZWIJGT!

Dit is de romantiek in een notendop.

De Wildenborch pakte feestelijk uit. Er werden liederen van Staring gezongen, er liepen dichters rond die hun gedicht aan je wilden voorlezen, waaronder ook leerlingen van het Staringcollege. In het koetshuis was een kleine expositie van schilderijen in romantische stijl. Er werd ook buiten geschilderd, ik zag hier en daar een ezel met een half afgemaakt doek. De catering liep in kleding uit die tijd (en het was bloedheet), ik at een “staringbroodje” (volgens een recept van zijn hand).

En dan de tuin.
Het is een tuin met vooral heel veel groen: grote grasvelden, hagen, bosschages en vijvers. Voortdurend hoorde je de roep van de pauwen en bij aankomst werd je verwelkomd door een koor van kwakende kikkers. Behalve dat de tuin vorstschade had, had hij ook duidelijk te lijden van de droogte. En dat was een beetje jammer. Ik had gedacht aan kleurrijke borders, maar behalve rododendrons bloeide er niet zoveel. Er waren wel veel schaduwrijke plekjes en een mooi beukentunneltje, aangelegd voor de dames zodat ze konden wandelen zonder hun blanke teint te verliezen. Ik bleef foto’s maken van de in elkaar vergroeide takken, dat zag er werkelijk prachtig uit.

    

Ik zou deze tuin nog eens willen bezoeken, misschien in een ander jaargetijde. De hernieuwde kennismaking met Staring is me goed bevallen en heeft me zelfs geïnspireerd:

Het jonge meisje
in de oude tuin
schreef een gedicht.
Wil ik het horen?
Over dansen in de plassen met haar lief.
Mijn hart springt op,
ik ben op slag verloren
en hoor nog juist de laatste zin van haar gedicht:
Geluk was nooit afhankelijk van het weerbericht.”

De Wildenborch: http://www.wildenborch.nl/

 

 

 

Advertenties

2 gedachten over “Romantiek op De Wildenborch

  1. Dag Stien, wat een leuk, zonnig (beeld)verhaal weer. Ik moet jaren en jaren geleden eens op de Wildenborch geweest zijn, tijdens mijn kunstacademietijd. Ik maakte toen foto’s van klassieke beelden en vervallen gebouwen 😉 Ook toen, herinner ik me nog, was de tuin niet erg bloemrijk.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.