Amelisweerd, landgoed en museum

Het weekend van de eerste sneeuw. Het witte bos glijdt voorbij mijn treinraampje. Achter mij klinkt heel zacht meerstemmig gezang. Nog even oefenen voor een optreden? Zo wil je elke morgen wel beginnen. 

We lopen vandaag de “pannenkoekenwissel” Amelisweerd. Een wandeling over de landgoederen Oud- en Nieuw Amelisweerd en langs de Kromme Rijn. Het is koud, er ligt een dun laagje sneeuw, het is soms glibberen over bruggetjes. Afgezien van het geluid van de weg is het heel rustig. Een groepje ganzen zwemt voorbij, later zien we ze grazen in het weiland. We passeren landhuis Nieuw Amelisweerd en een boerderij met biologische tuin. We ontdekken nog een late inktzwam en drinken koffie en warme chocolademelk in de “Veldkeuken”, het ruikt er naar versgebakken brood.

Voor de eerste bui regen-en-natte-sneeuw schuilen we in het landhuis Oud Amelisweerd, een klein, bijzonder museum. Het huis is ongemeubileerd, alleen het oude behang is bewaard gebleven. Vooral het Chinese behang (zo’n 250 jaar oud) is nog goed intact. Te zien zijn, vogels, bloemen, een Chinees jachttafereel en een drakenbootrace. Na de grote brand in het Armandomuseum in Amersfoort, is hier werk van de kunstenaar Armando ondergebracht. Het combineert wonderlijk goed met het oude huis. Tot half maart is er ook een tijdelijke tentoonstelling van Chinese werken uit de Qing-dynastie (18e eeuw). Uit de zelfde tijd als het Chinese behang, maar dat was speciaal op bestelling voor de westerse markt gemaakt. De getoonde kunstwerken zijn dat niet. Mij valt vooral het verschil in kleur op: het behang is veel bonter. Op de zolder is een klein documentatiecentrum ingericht, over de geschiedenis van het huis en zijn bewoners en over het werk van Armando. 

Als het weer droog is wandelen we stevig door: het landhuis was binnen bijna net zo koud als buiten. Vroeger werd er verwarmd met open haarden, maar nu is er geen verwarming meer omdat er niks aan het pand mag worden veranderd. Als de volgende bui zich aandient zijn we net bij thee- en pannenkoekenhuis Rhijnauwen aangekomen. Dat komt goed uit: we eten een pannenkoek en wachten rustig de bui af. Vogeltjes vliegen af en aan, waaronder een nieuwsgierig roodborstje.

 

Het laatst stuk van de wandeling gaat over het drassige jaagpad van de Kromme Rijn terug naar station Utrecht-Lunetten. De volgende dag valt er een dik pak sneeuw en is alles echt wit. Maar dan rijden er ook veel minder treinen.

 

Meer info en filmpje over “Made in China” en Museum Oud Amelisweerd: MOA

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.