Daglicht, Judith Herzberg

Ik zocht naar een gedicht over de herfst. Maar alles wat ik vond ging over regen, doodgaan en verval. Toen dacht ik aan dit gedicht van Judith Herzberg. Ik noem het “Scarlatti”, maar in werkelijkheid heet het “Daglicht”. Het doet mij denken aan de zomer, misschien door de lichtheid. Toch gaat het niet speciaal over de zomer. Apart, hoe associaties werken. Ik denk aan een zondagmorgen, ontbijt met mooie muziek op de achtergrond, het gordijn zachtjes bewegend voor het open raam. Ach, waarom zou je in november niet aan de zomer denken?

 

Daglicht

Uit chaos van lakens en 
voorgevoel opgestaan, gordijnen
open, de radio aan, was
plotseling Scarlatti
heel helder te verstaan:
Nu alles is zoals het is geworden,
nu alles is zoals het is
komt het, hoewel, misschien
hoewel, tenslotte nog in orde. 

Judith Herzberg,

uit de bundel “Zeepost “, 1964

Een gedachte over “Daglicht, Judith Herzberg

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.