Groene wissel Weesp

Op de dag dat de herfst begon liep ik de Groene wissel Weesp: 11 km. langs de Vecht en door de polder.

DSCN9650kopHet begin van de wandeling paste ik een beetje aan. Want ik wilde eerst koffie drinken in de “Theetuin” van Jacqueline van der Kloet. Die tuin ligt op het bolwerk, “de ingang is rechts van het kanon”, de route komt daar niet. Het bolwerk is onderdeel van de Stelling van Amsterdam.

Jacqueline van der Kloet is bekend van haar beplantingen met bloembollen, die zijn in het voorjaar te zien. Ik dacht dat ze ook dahlia’s had, maar dat is niet zo. De tuin was al in stemmige herfstsfeer. Toch bloeide er nog wel wat: de onvermijdelijke Japanse anemonen (Anemone hupehensis) die ik toch nog steeds leuk vind. En ook de Japanse wasbloem (Kirengeshoma palmata), die ook pas bloeit vanaf augustus tot in de herfst. Herfsttijlozen waren er ook. Jammer dat die altijd zo plat liggen, na één regenbuitje zijn ze al lelijk. Dan vind ik ze toch echt veel leuker binnen op een schaal.

DSCN9648kop Japanse wasbloem Kirengesoma palmatakopJapanse anemoon en Japanse wasbloem.

Na de koffie pakte ik de route op bij de kerk en liep via de smalle straatjes Weesp uit. Weesp hoort sinds dit voorjaar bij Amsterdam, ik hoop dat het zijn kleinschaligheid behoudt. DSCN9653kopNa nog een bolwerk en een rij schattige houten  huisjes, liep ik een paar km langs de Vecht. Helaas was er geen jaagpad, maar loopt de route over het asfalt. Dit bleef vrijwel de hele route zo, op één pad door de weilanden na.

Het was niet druk en langs de Vecht was veel te zien: piepkleine tuintjes, dijktuinen, woonboten, boerderijen, maar ook grote huizen. Al zijn die niet zo chic als de herenhuizen langs de Vecht bij Breukelen en Maarsen. Van de Vecht zelf zag ik nu en dan een glimp.DSCN9655op

(Dijktuin)

Wat ook fijn was: er stonden af en toe bankjes. Halverwege pauzeerde ik op een bankje, hier met uitzicht over de Vecht. Even later kwam er een groepje wandelaars bij zitten. We wisselden wat uit over de route en over hoe verrassend het centrum van Weesp is. DSCN9657kopNa het bankje kwam het enige onverharde stuk van de route: ca 2 km. over een graspad tussen weilanden door. In de verte zag ik al de “skyline” van Weesp. DSCN9659kopAl snel liep ik Weesp weer binnen en door het oude centrum liep ik weer terug naar het station. Hoewel het een grijze dag was, bleef het droog tot ik thuis was.

Meer info over De theetuin

Pomodori, wat een goed tomatenjaar !

DSCN9634kop

De warme dagen zorgen voor een fantastisch tomatenjaar. Ook de aubergines doen het geweldig: ik oogstte er al vier van één plant. Maar nu wil ik het over tomaten hebben. Ik heb twee soorten: trostomaatjes en roma pruimtomaten. Nog steeds oogst ik tomaten, nog steeds staan de planten er gezond bij. Vaak komen in september de schimmels want vaak is het dan nat weer.

In de bieb vond ik het boek “Pomodori” .Het is in de eerste plaats een boek dat laat zien hoe ongelooflijk veel tomatensoorten er zijn, met verzorgingstips, feiten en fabels en als toegift wat recepten.

Er zijn ontzettend veel soorten: gele, groene, zelfs paarszwarte tomaten. Grote en kleintjes. Zo heb je de Red Pear en de Yellow Pear, die peervormig zijn.  Soorten met prachtige namen: “Belle Maurinoise Verte“, “Moonglow“, “Amazon Chocolate” , “Amethyst Jewel,”Earl of Edgecombe” of “Dancing with Smurfes” (die zijn paarsblauw).

DSCN9639kopNou is het wel zo dat de meeste soorten in een kas gekweekt moeten worden. Er zijn maar weinig soorten die volledig in de koude grond kunnen groeien. Maar voor wie het eens wil proberen, in de vensterbank of in een kasje, geeft dit boek voldoende keus.

In een goede zaadhandel zijn van veel soorten zaad te koop. Maar eigenlijk kun je tomaten gemakkelijk kweken uit tomaten. De zaadjes zitten er namelijk van binnen al in. Regelmatig vind ik een uitzaaier in de tuin, daar waar vorig jaar een tomaat op de grond is gevallen. Dit jaar is er zelfs zo’n uitzaaier zo groot geworden dat hij nu tomaten draagt. Ook dankzij het warme weer, want normaal gesproken zaai je ze binnen en plan je ze pas half mei buiten.

Wat doe je met al die tomaten? Natuurlijk lekker op brood, in tomatensoepnen in de salade.  Erg leuk en lekker vind ik dit tomatentaartje, een heel simpel recept. Het lijkt erg op mijn eigen recept, maar ik neem het nu over uit het boek. Voor mijn eenpersoonstaartje neem ik één plakje bladerdeeg. Dit recept is voor 4 personen.

DSCN9638kopDSCN9635kop

Tomatentaartje voor 4 personen

Nodig:

5 middelgrote tomaten (bij voorkeur type roma, want dat soort is wat vlezig en laat minder vocht los).

1 rol kant-en-klaar bladerdeeg (of losse plakjes)
mosterd, Provençaalse kruiden, peper, zout, olijfolie

150 gram geraspte (gruyère) kaas.

  • Provençaalse kruiden kun je kopen in een potje. Maar je maakt het gemakkelijk zelf met tijm, rozemarijn, marjolein etc. Er gaat géén zout in.

Neem een taartvorm (geen springvorm) en vet hem licht in met olijfolie. Rol er het bladerdeeg over uit en druk lichtjes aan tegen de randen. Prik met een vork gaatjes in de bodem en doe er een dun laagje mosterd op.

Was de tomaten en snijd ze in plakjes van ongeveer 1 cm dik. Schik de tomaten dakpansgewijs in de vorm. Breng op smaak met peper, zout en de kruiden. Besprenkel met wat olijfolie en bestrooi met geraspte kaas.

Bak ongeveer 30 minuten (of tot het bladerdeeg licht gebruind is) in een voorverwarmde oven op 180 0C.

Pomodori“, Angelo Dorny,
uitg. KNNV/Davidsfonds Leuven. 2016

Nog een keer de lucht in

Ik noemde het al in mijn blog over het Rotterdamse dakpark: ik wilde ook nog de luchtsingel met het luchtpark zien. Toen zich iemand meldde die mee wilde, duurde dat niet lang.

DSCN9609witte huisWe begonnen de wandeling “Trendy Rotterdam“. Vanaf station Blaak kwamen we bij de oude haven waar we eerst aan de koffie gingen. We hebben er uitzicht op “het Witte Huis”, gebouwd in1897/98, onze eerste wolkenkrabber en toch het bombardement van1940 overleefd. Nu lijkt het niet bijzonder hoog, maar voor toen was het een wolkenkrabber!

Het volgende stuk van de wandeling was niet heel bijzonder. Het is leuk dat we met zijn tweeën waren, we verdachten de routebeschrijver ervan dat hij gesponsord werd door de horeca. Er wordt wel heel nadrukkelijk gewezen op een “bijzonder café”, “een leuk terras” of een “goed restaurant”. Het werkte wel: bij café Dudok “al trendy voordat het woord in Nederland bestond” namen we koffie met taart.

We volgden nog meer winkelstraten en kwamen bij de nieuwe Delftse Poort. Het is een reconstructie uit 1995 van de oude Delftsche Poort door de kunstenaar Cor Kraats. Daarover zegt de routebeschrijving dan weer niets. Binnen in de constructie staan ornamenten uit de originele poort.

DSCN9613delftse poortHier staken we de straat over want daar begint de luchtsingel, geopend in 2018. De eerste trap die we tegenkwamen was afgesloten vanwege houtrot. Maar gelukkig aan de zijkant zit ook een trap zo kwamen we op de luchtsingel.

DSCN9614kopDe luchtsingel heeft links en rechts vrij hoge wanden. Eroverheen kijken is (voor mijn lengte) niet zo eenvoudig. We liepen eerst in de richting van het luchtpark met tuin. Het was een grote teleurstelling. Het luchtpark was een hele tijd gesloten vanwege vandalisme en net een paar weken open. Ik had verwacht dat het er dan ook goed uit zou zien. Maar het was er kurkdroog en flink verwaarloosd.

Alleen de fruitbomen stonden er nog redelijk bij. Ik zag deze kweeperen en achterin een rek met nog wat pompoenen. Verder was het een kale boel. Geen zitjes, geen bloemen. Wat een verschil met het dakpark van een paar weken geleden! DSCN9617kop

Nogal in mineurstemming liepen we terug naar de luchtsingel. Die luchtsingel loopt door tot aan het Schieblock, dat is ongeveer naast het centraal station. Regelmatig hing ik even over de rand om over de stad te kijken. Het blijft leuk om een stad van boven te zien.

Aan het einde van de luchtsingel zagen we de dakakker. We namen de lift naar de zesde verdieping, dan nog een trap en daar was de dakakker. Op de dakakker worden sterke planten verbouwd die goed tegen droogte en wind kunnen. DSCN9621kopie

Zoals aardpeer, rode biet, pompoen, ui, prei en knoflook. Ook zijn er mediterrane kruiden en bloemen. De producten worden geleverd aan restaurants in de buurt.

Mijn verwachtingen waren niet al te hoog meer, maar wat een verrassing. De dakakker zag er piekfijn uit. Helaas was het terras, dat naast de akker ligt, vol, maar we konden rustig de tijd nemen om rond te kijken. Dat deden we en daarna gingen we naar beneden.

Eind goed, al goed. DSCN9622kop

Hier meer informatie over de dakakker.

Ik heb echt de smaak te pakken van het “luchtwandelen”. Als iemand nog een leuke luchtwandeling/dakpark o.id. weet, houd ik me aanbevolen!

Wij liepen het eerste stuk van de wandeling “Trendy Rotterdam“. In totaal is deze 13 km.

Erigeron karvinskianus; Muurfijnstraal

Vorig jaar augustus had ik het al eens over de muurflora op de Amersfoortse (kade)muren. Ook dit jaar zijn ze er weer. Vooral de Muurfijnstraal (Erigeron karvinskianus) is niet te missen.

DSCN9391muurfijnstraal

Muurfijnstraal is een vaste plant uit de Asterfamilie (Asteraceae). Ze komt uit Mexico en in de 19e werd het naar Europa gehaald. Daarom wordt ze ook Mexicaans madeliefje genoemd. Via het zuiden van Europa en langs de kust kwam de Muurfijnstraal steeds noordelijker, naar Bretagne, Zuid Engeland en ook in Nederland. Volgens de “Stadsflora van de lage landen” werd het in 1993 voor het eerst gevonden in Amsterdam. Nu is het plantje niet meer weg te denken.

Van een afstandje lijkt Muurfijnstraal op een madeliefje. Als je dichterbij komt zie je dat het blad heel anders is. Je vindt het plantje vooral op vochtige (kade)muren, altijd op de zonkant. Maar op zich stelt de plant weinig eisen aan de grond.

DSCN9388kop

Andere fijnstralen

Er zijn nog andere fijnstraalsoorten, zoals de Canadese fijnstraal (Erigeron canadensis), de ruige fijnstraal (E.floribundus), de hoge fijnstraal (E.sumatrensis) en de gevlamde fijnstraal (E.bonariensis). Die zien er heel anders uit. Ze worden veel hoger, de bloemen zijn kleiner. Je wil ze echt niet in je tuin hebben. Hier zaaien zich met zaadpluizen door de hele straat uit.

In de tuin

Erigeron karvinskianus kun je best hebben, op een tuinmuurtje of in een rotstuin bijvoorbeeld. Als ze niet komt aanwaaien, kan je zaad kopen. Daarna zaaien ze zich op een warme plaats zelf uit. Je kunt ze ook vermeerderen door ze te scheuren. Om ze mooi te houden wordt snoeien aanbevolen. Dat allemaal als je ze in je tuin hebt. Op de stadsmuren zorgen ze gewoon voor zichzelf.

Over fado en saudade; J.J. Slauerhoff

De “Portugese Fries” J.J. Slauerhoff (1898-1936)

DSCN9627slauerhoffSoms begrijp ik niet waarom wij onze literatuur zo onachtzaam behandelen. Alsof alleen nieuw verschenen boeken het nog verdienen te worden uitgegeven en gelezen. Zelfs de CPNB directeur, die het Nederlandse boek zou moeten promoten, doet hier aan mee. 

Neem nou Slauerhoff; wie heeft er nog van hem gehoord, laat staan iets gelezen? (Ik dus toevallig.)

Reizen

J.J. Slauerhoff, geboren in 1898 in Leeuwarden, studeerde medicijnen en werd scheepsarts. Zo kon hij zijn reislust combineren met zijn beroep. Zijn eerste reis ging naar Portugal, zijn eerste gedicht over Porto.

Daarna volgende nog vele reizen, naar Macao (toen een Portugese enclave), naar Zuid Amerika en naar China. Zijn eerste roman “Het verborgen rijk” speelt zich af op Macao en ik vind het nog steeds een mooi en leesbaar boek. Het gaat over een zeevarende avonturier die terecht komt in een mysterieus (droom?)rijk. Hij baseerde het verhaal losjes op Luis de Camōes (1524-1580), één van Portugals grote dichters. In 1990 is “Het verborgen rijk” opnieuw uitgegeven in de serie Grote Lijsters. 

Liefde voor Portugal

Altijd kwam hij weer terug in Portugal. “In Nederland wil ik niet leven” heet één van zijn gedichten. Want: “Er nooit, nee nooit gebeurt een mooie passiemoord“. Met zijn rusteloze ziel en en zijn verlangen naar verre landen, voelde hij zich veel meer thuis bij fado en saudade. Soms gaf hij een gedicht een Portugese titel: “Fado”, “O Engeitado” (de verstotene) of “Saudade”. Maar hij dichtte in het Nederlands.

DSCN9624kop

Fado

Het duurde tot 1997 voor er wat gedichten van hem werden vertaald in het Portugees door Mila Vidal Peletti. Die vertaling had een bijzonder doel: ze was bedoeld om gezongen te worden door de bekende fadozangeres Cristina Branco. Met muziek van Custódio Castelo. In 2000 trad zij op in Nederland met haar programma “Cristina Branco canta Slauerhoff”. Ik hoorde haar in Vredenburg in Utrecht en heb onmiddellijk de CD aangeschaft. Ik hield al van fado en dan deze bijzondere combinatie!

Voor de verre prinses

Wij komen nooit meer saam:
De wereld drong zich tussenbeide.
Soms staan wij beiden ’s nachts aan ’t raam.
Maar andre sterren zien we in andre tijden.

Uw land is zoo ver van mijn land verwijderd:
Van licht tot verste duisternis – dat ik
Op vleuglen van verlangen rustloos reizend,
U zou begroeten met mijn stervenssnik.

Maar als het waar is dat door groote droomen
Het zwaarst verlangen over wordt gebracht
Tot op de verste ster: dan zal ik komen,
Dan zal ik komen, iedren nacht.

DSCN9630kop(Dit gedicht is overgenomen uit het boekje bij de CD) 

Het einde

Slauerhoff was dan wel arts, hij was niet gezond. hij leed aan astma en bronchitis en liep in Zuid-Amerika malaria op. Na een zoveelste vergeefse kuur in Italië stierf hij dan toch gewoon in bed in een Hilversums verzorgingshuis. Hij was nog maar 38 jaar. Ik had hem een langer leven en een mooiere dood gewenst. 

Woningloze

Alleen in mij gedichten kan ik wonen,
Nooit vond ik ergens anders onderdak;
Voor de eigen haard gevoelde ik nooit een zwak,
Een tent werd door den stormwind meegenomen.

Alleen in mijn gedichten kan ik wonen.
Zolang ik weet dat ik in wildernis,
In steppen, stad en woud dat onderkomen
Kan vinden, deert mij geen bekommernis.

Het zal lang duren, maar de tijd zal komen
Dat vóór den nacht mij de oude kracht ontbreekt
En tevergeefs om zachte woorden smeekt,
Waarmee ‘k weleer kon bouwen, en de aarde
Mij bergen moet en ik mij neerbuig naar de
Plek waar mijn graf in’t donker openbreekt.

(Uit: verzamelde gedichten)

De portretfoto van Slauerhoff is uit het CD-boekje. 

 

Tuin The Grange in Chalgrove (Oxfordshire)

Nadat ik jullie eerst heb meegenomen naar verdorde, droge Engelse tuinen, komt hier een tuin die behoorlijk groen was: The Grange, een privétuin in het plaatsje Chalgrove ten zuidoosten van Oxford. Niet alleen omdat het er zo groen was, ook om het verhaal dat er bij hoort. DSCN9596kopIn de 1954 bouwde de eerste eigenaar het huis. Vervolgens kocht hij de landbouwgronden die rondom het huis lagen en nu is het terrein 40.000 m2. Best groot voor een privétuin. Hij kwam uit Zuid Afrika en hield van “shooting party’s“; daarom liet hij een flink meer graven met veel eenden voor de shootings. Midden in het meer ligt een eilandje, daar roeide men af en toe heen voor bbq’s. Na de echtscheiding bouwde hij ook nog een bungalowtje op het terrein voor zijn ex.

Maar om de een of andere reden verloor hij zijn belangstelling voor huis en tuin. Toen de huidige eigenaren het 30 jaar later kochten, was het een wildernis.

DSCN9595kopVoor de huidige eigenaresse was het liefde op het eerste gezicht. Ze was al een tijdje op zoek naar een huis buiten Londen. Zodra ze het terrein zag, nog voor ze het huis binnen was geweest, belde ze haar echtgenoot: “Ik heb een huis gevonden”.  “Hoe ziet het er uit?” vroeg hij. “I don’t know, but the garden needs me”, heeft ze toen gezegd.

Ze hebben zich een weg gekapt door de tuin. Zo ontdekten ze een totaal overwoekerde vijver, ooit gebruikt als zwemvijver voor de kinderen. Van boomstammen uit de tuin maakten ze een speelhuisje bij de vijver en een brug naar het eiland in het meer.

DSCN9578kop

DSCN9592kopEr loopt ook nog eens een beekje door de tuin en het water uit het meer sijpelt de grond in.

Dankzij al dit water was de tuin nog behoorlijk groen. Rondom het meer staan bijvoorbeeld kleurige canna’s, grote agapanthussen, rode zonnehoed, floxen enz.

De canna’s blijven ook ’s winters in de grond, terwijl dit toch, volgens de eigenaresse. een van de koudste stukjes van Oxfordshire is.

Eenden zitten er nog steeds in het meer. Ze worden niet meer geschoten, ze houden de tuin vrij van slakken.

DSCN9576kopWat verderop ligt een boomgaard en er staan ook andere, bijzondere bomen. De borders direct rond het huis hadden het moeilijker door de droogte. Blijkbaar reikte het water niet zover. Ik vond het daar ook te heet om lang rond te kijken. Op het redelijk groene grasveld stonden overal zitjes en we kregen heerlijk frisse rabarberlimonade.

Tijdens het tuinieren ontdekte de eigenaresse de Dutch Wave. Ze werd een groot fan van Piet Oudolf. Er kwam een prairietuin/grassentuin bij. Het gaf een mooi beeld, die wuivende grassen. Hier en daar met toevoeging van lavendel of Verbena bonariensis. DSCN9590kop

Deze tuin had zoveel verschillende kanten en sferen. Dat gecombineerd met het enthousiasme van de eigenaresse. maakte het tot een feestje om er te zijn.

De schoonheid van verval, of anders kijken naar de droogte

Afgelopen week was ik een paar dagen met een tuinenreis in Engeland. Ook daar was het warm (32-35C ) en droog. DSCN9498kop

De meeste tuineigenaren verontschuldigden zich voor hun wat vervallen tuin met geel gazon. Maar dan kwam er achteraan:  “Nu in deze tijd het gazon beregenen zou onverantwoord zijn”. Dat vond ik mooi. Je wil een mooie tuin, maar niet ten koste van alles. En droog was het in sommige tuinen. DSCN9588kopOm er van te genieten moest ik de knop omzetten. Kijken naar de schoonheid van het verval. Toen ik dat eenmaal had gedaan, zag ik toch veel moois. Dat probeer ik hier met jullie te delen; hoe mooi uitgebloeide, verdroogde planten kunnen zijn. Verdroogde grassen bijvoorbeeld.

DSCN9516kop

Deze uitgebloeide clematis of de totaal verdroogde distels. DSCN9584kop

De gele rudbeckia’s zijn “mooi opgedroogd”. DSCN9544kop

Bij een van de huizen was een grote hertenweide. Dat leverde een bijna Afrikaans plaatje op. DSCN9559kop

DSCN9502kopDSCN9545kop

Deze boom, ik denk een treurwilg, is haast sculpturaal geworden.

Hij lijkt dood maar zou best nog kunnen uitlopen volgend jaar.

Er waren ook  tuinen met een eigen meer of beekje. Die waren wat groener. Daarover een volgende keer.

Je kan het dak op

In Rotterdam kun je de hoogte in. Er is een dak-akker, een luchtpark en eerder liep ik al eens over een luchtbrug naast het centraal station. Sinds kort is er nog een luchtbrug bijgekomen. Onlangs ging ik naar

Het Dakpark.

DSCN9461kop

Ik vind het echt speciaal om een stad van bovenaf te zien. Tussen al die gebouwen voel ik me al gauw ingesloten. As ik het een beetje kan overzien, voelt het een stuk beter.

DSCN9465kopIk nam de tram naar het Marconiplein en liep een stijgend pad op met een bordje “Welkom in het Dakpark“.

Het Dakpark is aangelegd op een oude spoordijk van 9 m. hoogte. Je loopt over de daken van de winkels die in de dijk gebouwd zijn. Het is 1 km lang.

Op het eerste stuk was de invloed van de droogte goed te zien. Het gras was geel en veel bloemen uitgebloeid. Maar gaandeweg kwam er meer kleur in de beplanting.

Rijen bomen zorgen voor een echt parkgevoel. Aan de rechterkant kijk je af en toe op een bedrijventerrein of de havens. Aan de linkerkant loopt het park glooiend af naar de woonwijk.

Halverwege staat een kas waar een restaurant in zit. Ervoor loopt een watertrap naar beneden, kinderen spelen in het water. Ernaast ligt een besloten tuingedeelte en een terras.

DSCN9469kop

Het is een groot terras met zitbanken en ik dronk mijn koffie lekker in de kussens. Jammer dat ik thuis gewoon ontbeten had, want ze hebben hier een geweldig (turks) ontbijt. Met verschillende broodjes, kazen, olijven, fruit enz. (Te bestellen tot 14.00 uur. )

DSCN9476kopNa de koffie daalde ik het talud af. Hier liggen buurttuintjes.  Kleine landjes met bloemen en groente, er scharrelen kippen rond. De pronkbonen staan er beter bij dan die van mij. Ik zie mais, zonnebloemen, kool, een landje met bijenplanten en één met verfplanten. Het wordt goed onderhouden zo te zien. Het is er groen en de bloemen staan er fleurig bij.

DSCN9478kop

DSCN9482kopBovenop is het dan weer een stuk droger. Het Dakpark wordt goed gebruikt, er wordt gewandeld, er staan heel veel bankjes, mensen zitten onder een boom enz. Toch ligt er vrijwel geen afval. Er staan voldoende afvalbakken.

Aan het eind van het park, loop ik een stuk van de Erfgoedwandeling die Vera onlangs liep. Binnen 10 minuten was ik in Delfshaven.

Delfshaven en Coolhaven

Een heel ander stuk van Rotterdam, waar ik heel erg lang niet geweest ben. Grachten met boten, grote en kleine grachtenhuizen, een molen. Straten die  Aelbrechtskolk of Voorhaven heten.   DSCN9487kopDe route volgt de kades van Delfshaven langs de Coolhaven. Hier zie je goed hoe oud en nieuw soms naast elkaar staan, soms ook lekker botsen. Ik houd hier wel van, een beetje rafelige, rommelige buurten.  DSCN9491kopNa de Coolhaven stak ik een paar bruggen over en kwam ik in het park bij de Euromast. Ze doen in Rotterdam ook niet moeilijk over namen. Na het Dakpark heet dit gewoon Het Park. 

DSCN9493kopIn dit Park herken je de Engelse landschapsstijl, de route slingert door het park. Bij restaurant Dudok was een bruiloft. Er liepen veel mooie mensen rond. Uiteindelijk kwam ik het park uit tegenover de Kunsthal. Hier wilde ik de tram nemen naar het station, maar wegens werkzaamheden reed hij niet. Dan ook het laatste stukje nog te voet door het Museumpark. Dat was niet echt een pretje want het is vol met bouwhekken en roodwit afzetlint. Maar al gauw was het station in zicht.

Nu staat het Luchtpark De Hofbogen nog op mijn to-do lijstje. Ook in Rotterdam, dat is 1,9 km. lang.

De Erfgoedwandeling in zijn geheel staat hier. Hij begint bij Rotterdam centraal en is 13 km. Je komt dan ook langs de Van Nellefabriek.

Plantaardigheden

Ik heb best veel planten in huis. Ik zal een kamerplant niet snel afschrijven. Ik probeer het eerst met een andere pot, nieuwe grond, een andere plek  Tot slot, als niks helpt, gewoon afknippen en opnieuw beginnen. Maar er zijn uitzonderingen.

De yucca

20220628_204125

Deze yucca bijvoorbeeld. Ik heb een grote yucca in de kamer en daarvan afgeleid stond deze “stek” die inmiddels ook al weer heel groot was op de overloop. ’s Zomers zette ik hem in de tuin, Dat ging goed. Maar zodra ik hem in het najaar weer naar boven deed, kreeg hij luis. Vieze plakkerige luis. Daar had ik geen zin meer in en vorig najaar liet ik hem gewoon buiten staan. Hij overleefde de winter maar het blad zag er te lelijk uit. Ik zaagde hem af; ja dat moest met een zaag, zo dik was de stam inmiddels. Ik zette hem in een hoekje van de tuin en vergat hem. Tot ik hem onlangs weer tegen kwam en kijk: hij leeft nog steeds en begint gewoon opnieuw.

De yucca wordt ook palmlelie genoemd en komt voor in Amerika.

De cactus

20220708_093521kopOf deze cactus, ik heb hem al jaren. Hij werd groter en groter, maar bloeide nooit.

Het werd een sta-in-de-weg. Eigenlijk was ik hem zat. Af en toe kieperde hij om, omdat hij te zwaar was voor de pot. Maar hij is te moeilijk om te verplanten. Ook naar buiten dus. Nadat hij de hele winter buiten had gestaan reageerde hij met bloemen!

De bloemen zijn inmiddels verdord en ik vind het nog steeds een lelijk geval voor in huis. Voorlopig blijft hij in de tuin staan.

Er zijn heel veel soorten cactussen. Ze zijn vooral afkomstig uit de droge gebieden in Zuid Amerika.

De hoya

Deze hoya (wasbloem) was ik nog niet zat, maar ik had er drie. De hoya is een plant uit de maagdenpalmfamilie en komt voor in veel landen in Azië.

DSCN9460kopIk hing er één buiten om eens te zien wat hij zou doen. Ik liet hem overwinteren in de schuur. En nu hangt hij weer buiten te bloeien. De bladeren zijn wel lelijk geworden. De hoya’s in huis hebben donker en glanzend blad. Deze bladeren zijn lichter en doffer. Waarschijnlijk omdat hij te veel direct zonlicht krijgt.

Maar hij bloeit, ongeveer gelijk met de bloei van de hoya in huis.

Deze exotische planten zijn vaak te zien in de kassen van een botanische tuin. Dan zie je hoe groot ze echt kunnen worden.

Moraal van dit verhaal: schrijf je planten niet te snel af, meestal zit er nog leven in.

Mussen

Mussen

Kijk, de mussen eens zoeken

naar kruimels, zaden of insecten

helaas

ze eten geen slakken.

DSCN9457kop

Ik ben geen vogelkenner, maar ik denk toch te weten dat dit huismussen  (Passer domesticus) zijn. Hoewel ik in het vogelboekje lees dat er veel meer mussensoorten zijn.

Soms als ik buiten zit, komen ze zo dichtbij, dat ik de verschillen zie. Er zitten een paar jonkies tussen die nog een beetje pluizig bolletje hebben. Ze zitten dan zomaar twee tegels bij me vandaan. Deze foto maakte ik door het keukenraam.