Naar de Floriade

“Wat moet ik nu nog schrijven?” Dat dacht ik toen ik vorige week thuiskwam van de Floriade, en ik die Almeerse wethouder bijna in tranen bij het journaal zag. Over het miljoenentekort dat nu al zichtbaar is door veel minder bezoekers dan verwacht. Op twitter had iemand het meteen al over de “floppiade”. Is het echt zo’n flop? Nee, er is voldoende moois te zien voor een leuk en leerzaam dagje uit. Maar al heb ik lang niet alles gezien, er zijn wel gemiste kansen. DSCN9280kop

De Floriade is een tuinbouwtentoonstelling die eens in de 10 jaar plaatsvindt. “Growing green cities” en “duurzaamheid” is het thema deze keer. Meteen bij binnenkomst zie je mooie verticale tuinen. Dat begint goed.

Het terrein is opgedeeld in verschillende gebieden: een urban district, green island, utopia en het eco village. Via loopbruggen en paden kom je van het ene terrein op het andere. Langs de looppaden zijn overal mooie plantencombinaties te zien.

Urban district;
hier staan de landenpaviljoens van diverse landen. Ik pik er een paar uit. Niet allemaal zijn ze duidelijk bezig met duurzaamheid. Twee landen die dit duidelijk wel doen zijn Italië en de Verenigde Arabische Emiraten (VAE).

In het Italiëpaviljoen is al het meubilair van geperste kartonnen dozen. Dat is verrassend stevig en het ziet er leuk uit. Buiten staan tomatenplanten, citroenboompjes, komkommer- en kruidenplanten. Ze hebben duidelijk last van het recente warme, droge weer. DSCN9289kopDe VAE hebben een binnentuin gemaakt met zand en zout water en de planten die zich daarin kunnen handhaven: zoals een bepaald soort tarwe. Er is zelfs een kleine zoutpan gemaakt. In het paviljoen is informatie over zeekraal en andere zoutwaterplanten en hoe je werkt met de condities van het klimaat.

De tuin van China is heel mooi, met alles van bamboe. Ik denk dat het gebruik van bamboe best duurzaam is, maar het wordt niet toegelicht. DSCN9284kopBij Bolivia speelt iemand op een panfluit en kun je de gebruikelijke kraaltjes en tasjes kopen. Bij Yemen (hebben die niks anders aan hun hoofd?) kun je “matcha koffie” kopen.

Op het terrein van Oekraïne is een perkje ingezaaid met de kleuren van de vlag om stil te staan bij de oorlog en de vele slachtoffers. RSCN9320kop

Het green island
is het grootste terrein met veel uiteenlopende presentaties. Een kleine greep: er zijn o.a. rozenkwekers, kwekers van vaste planten, een fruitbomenkweker, een “mycelium”gebouwtje, tiny houses, mosdaken en een tuin met verfplanten. Ook hier met een meer of minder duidelijke link met duurzaamheid.

DSCN9292kopEen duidelijke link heeft het “Growing pavillion”, een gebouwtje opgebouwd uit schimmels (o.a. mycelium van paddenstoelen), rijststro, lisdodde en nog meer natuurlijk materiaal. Ik snap niet hoe het kan, het lijkt wat op spaanplaat maar dan bobbelig en het voelt net zo hard en stevig aan.

Enorm kleurrijk is de presentatie met de verfplanten. In de tuin een verzameling planten  die je gebruiken kan om textiel mee te verven. Van de ene plant gebruik je het blad, van een andere de bloemen en soms de wortel. Er staan rijen met potten waar water en een verfplant in zit en een wit vormpje dat de kleur aanneemt. Dit gebeurt milieuvriendelijk met zonnewarmte. DSCN9307kopRozen zijn altijd prachtig. En bij de rozenkwekers zie ik mooie en bijzondere exemplaren. Jammer dat er geen naambordjes bij staan. Ik had wel willen weten hoe deze mooie enkele roos heet. DSCN9294kopEr staat wel een informatiebord over de klimaatbestendigheid, de lange levensduur en de bijdrage van rozen aan de biodiversiteit. Tja, rozen hebben ook nogal wat water nodig en er wordt hier royaal beregend.

Het ecodorp
is het kleinste terrein en het ligt behoorlijk uit de loop. Je komt er met een loopbrug over een brede verkeersweg. Er staat een veldje met ecobloembollen, maar die zijn, logisch ook, uitgebloeid. Het terrein oogt schraal en minimaal. Van twee kanten hoor je de drukke verkeersweg. Dit is een gemiste kans, waarom staan de tiny houses en de mosdaken niet hier?

In Utopia ben ik niet geweest. Er zijn voorbeelden van de toekomstige, woningbouw die hier komt na afloop van de Floriade. In de kas heb ik slechts kort even om een hoekje gekeken.

Het was erg rustig en ik vond dat wel fijn. Maar voor de organisatie is het natuurlijk een ramp.

DSCN9303kopWat ik gemist heb zijn de groenten. Zelf groenten verbouwen is ontzettend in en past helemaal in het thema duurzaamheid en groene stad. Bovendien kun je mooie combinaties maken met groenten en planten. Sla of gekleurde snijbiet in een border. Een haagje van rozemarijn of tijm. Pronkbonen gecombineerd met dahlia’s etc. voorbeelden te over. Ik heb ze niet gezien.

Dus moet je er heen? Dat hangt af van je verwachtingen. Het blijft een leuk dagje uit, vooral als je iets met het thema hebt. Tussen mooie bloemen en planten is her en der kunst te zien. Je kan met een treintje of met een kabelbaan over het terrein. Je kan erbij gaan zitten en luisteren naar een lunchconcert.

Het thema “duurzaamheid” is belangrijk en er zijn mooie voorbeelden te zien. Maar de Floriade mist een showelement.  DSCN9312kopJe kaartje van te voren kopen is goedkoper dan aan de kassa. Vanaf het station kun je met een pendelbus of met een boot, ook daarvoor moet je kaartjes van te voren aanschaffen op de website van de Floriade.

Supermaan

Er was een supermaan beloofd en ik zat in een huis in de polder.
Thuis kan ik de maan bijna nooit goed zien: er staat een straatlantaarn voor mijn raam. Het is te licht.
Maar hier buiten hing hij boven het weiland.
Hij was zo groot als een strandbal, wit/grijs en zo helder.

Ik wilde een foto maken maar het lukte niet.
Toen bleef ik maar staan kijken naar dat witte licht.
Met mijn blote voeten op de plavuizen.
Tot ik het koud kreeg en afscheid moest nemen.

Nog steeds ben ik het niet vergeten.

Nu staat het zwart op wit.

Planten van het veen, de Nieuwkoopse Plassen

Vorige week was ik in de Meije, vlakbij de Nieuwkoopse plassen. Ik kom hier al best lang. Elk jaar is het wel weer een beetje veranderd. Het fietspad is verbreed en verhard, er is een recreatieveld aangelegd en sinds een paar jaar staat er een strandtent (!) De plassen zijn vanaf de 17e eeuw ontstaan door veenwinning.

Thuis gekomen pakte ik er de dikke boeken  “Wilde planten, flora en fauna in onze natuurgebieden”  weer eens bij. De serie is uit 1971 en het is verrassend wat er toen over dit gebied vermeld werd. “We bevinden ons hier op de oorspronkelijke veenbodem.”  “De moerasgebieden van Nieuwkoop en Noorden vormen een centrale schakel in de reeks van zoete naar brakke wateren.”  DSCN5920

Een aantal zoetwaterplanten kwam toen weinig of niet voor, zoals de gele plomp, een drijvende plant uit  de waterleliefamilie.

Nu zie je ze overal, net als de waterlelie.

Er is dan nu ook geen sprake meer van brak water.

Over die grazende brandganzen wordt in 1971 nog niets gezegd. Ik denk dat er toen nog niet zoveel graslandjes waren, dus was het voor de ganzen geen nuttig gebied.

Andere bekende zoetwaterplanten die je hier overal ziet zijn de Lisdodde (Typha latifolia) met de bekende bruine rietsigaren en de Gele Lis (Iris pseudacorus).

DSCN9249DSCN9252

Je vindt ze in  de begroeiing op de aanslibsels van de oevers. Hier zie je planten die met hun voeten in het water willen staan. Het Wildeplantenboek noemt het zelfs “spectaculaire begroeiing op de aanwassen of drijftillen”: Moerasandoorn, harig wilgenroosje, haagwinde, lisdodde. Ze staan er nog steeds. En ook de watermunt (Mentha aquatica) met lila bloemetjes.

RSCN5953

Op de wat vastere bodem, waar je als wandelaar ook kan komen, zag ik de echte Valeriaan (Valeriana officinalis) met roze bloemschermen en de Moerasspirea (Fillipendula ulmaria), die wit bloeit met iets tussen pluimen en schermen in.

DSCN9211
moerasspirea (Fillipendula ulmaria)

Bij een van de plassen ligt nu een vlonder waardoor je over het water vlak langs de begroeiing kan lopen. Zo kun je veel planten van heel dichtbij zien (en fotograferen).

RSCN5950

Echte valeriaan (Valeriana officinalis) met een Atalanta.

DSCN5941Wat ik ook veel zag was bitterzoet (Solanum dulcamara) uit de nachtschadefamilie. Dit is niet speciaal een plant van het veen. Op zandgrond komt hij ook voor, maar dan blijft hij kleiner. Hier slingert hij zich tussen de andere planten door.

Iets wat nu zeker niet meer gebeurt, maar wat in het boek wel genoemd wordt is het “mostrekken”: de exploitatie van veenmos ten behoeve van bloemisterijen. Hoewel veenmos snel aangroeit, werd het toen toch verboden. Het zal indertijd voor bewoners een aardige bijverdienste zijn geweest.

Een groot deel van de Nieuwkoopse plassen is eigendom van Natuurmonumenten en is openbaar toegankelijk, per boot, kano, fiets of wandelend.DSCN9250Daarnaast zijn er stukken verboden. Je kunt daar wel in met een vaarexcursie. Ik kan dat aanbevelen. Je komt dan door sloten die zo nauw zijn en zo verborgen door overgroeiend groen dat je er gemakkelijk kan verdwalen. 

Zie hier de website  voor alle activiteiten.

Groen dagje Culemborg

Natuurlijk was ik al vaker in Culemborg geweest. Maar onlangs was ik met een “insider” op stap, iemand die in Culemborg was op gegroeid. Zo zag ik de stad toch weer met andere ogen.

20220420_115831Zo ontdekte ik het oude Elisabeth Weeshuis. Nu zit er de bibliotheek in, de volksuniversiteit, het weeshuismuseum en een “weescafé”.

20220420_115602Aan de achterkant ligt een grote tuin met een terras voor koffie en taart. De tuin was goed bijgehouden met groenten, kruiden en bloemen.

Over de ene muur hing een blauwe regen (wisteria), over de andere een clematis. Er staan tulpen, blauwe druifjes en hyacintjes. Er bloeiden fruitbomen als pruimen en perziken.

We dwaalden er een tijdje rond, zaten op een bankje en gingen toen weer verder.

J. Weissenbruch 

Jan Weissenbruch (1822-1880) heeft veel in Culemborg geschilderd. Het weeshuismuseum heeft een Weissenbruch-wandeling gemaakt, je ziet de stad door de ogen van de schilder.

Zelf vind ik dit wel een “Weissenbruchplaatje”. DSCN9050kop2

Verderop in de straat zit het Jan van Riebeeckhuis. Een VOC’er bekend als “ontdekker” van Zuid Afrika. Dit is het huis waar Jan van Riebeeck geboren is. Er zit nu een museum in. Wij gingen niet naar binnen, maar door een poortje naar de kruidentuin. Deze tuin is veel kleiner, het is een echte kruidentuin met allerlei soorten (keuken)kruiden. DSCN9051kopNa deze tuin liepen we het centrum uit, richting De Plantage. Dit stadspark is in 1850 aangelegd in Engelse landschapsstijl door de architecten vader en zoon J.D. en L.P. Zocher.

Leuke bijkomstigheid in dit park zijn de volières met vooral veel soorten kippen. Grote statige Barnevelders. Leghorns en kleine krielkipjes. DSCN9054kop

Tot slot wandelden we langs de dijk weer richting het centrum. We passeerden de jachthaven met camping, het pontje naar Schalkwijk en deze molen zonder wieken. Wanneer hij zijn wieken is kwijtgeraakt weten we niet.

Eunice

Eunice kwam, zag en woei voorbij

DSCN8906kopie

We waren gewaarschuwd. Na Corrie en Dudley kwam Eunice en dat was een pittige. Het werd code rood, er kwam een weeralarm. Geen treinen meer na twee uur. Ik was van plan om naar een museum te gaan, maar annuleerde mijn tijdslot. Later kwam het bericht dat ze om twee uur gingen sluiten.

Stormen krijgen hun naam op alfabet, maar wie was Eunice? Eunice is een Griekse naam die “Overwinning” betekent. In de mythologie was het een bosnimf, in de bijbel de moeder van Timotheus.

20220218_094837Vrijdagmorgen was het bedrieglijk rustig. Ik verzwaarde mijn Helleborus in pot met bakstenen. Ik maakte nog gauw een foto omdat hij nu nog  zo mooi was. In de straat ruimden de werklui steigers op en allerlei losse stukken werden weggehaald.

’s Middags begon het. Ik zag een trampoline bij de buren worden opgetild en neergesmeten. Een paar tuinen verderop ging een golfplaten dak de lucht in. Gelukkig bleef bij mij alles staan.

Ik belde mijn moeder. Gek is dat, hoewel ik de watersnoodramp van 1953 niet heb  meegemaakt, bel ik altijd bij een echt zware storm even mijn moeder om te vragen “Hoe is het bij jullie?” Alles was goed.

’s Nachts nog een paar keer uit bed omdat er iets tegen mijn raam sloeg. Ik kon niet ontdekken wat het was. ’s Morgens zag ik dat het een stuk plastic was.

En toen was Eunice weer voorbij. Zaterdagmorgen begon zonnig. “Eunice raast harder dan gevreesd:” kopte de krant die morgen. Dan gevreesd door wie? Ik had om mij heen allerlei mensen gezien die het zeer serieus namen.

Mijn Helleborus stond er nog net zo goed bij als op de foto. In de straat was een jong boompje geknakt. Ik ging naar het waterwingebied om te kijken hoe het daar was.

DSCN8905kopie

Onderweg zag ik geen schade. De blauwe treinen van het “Kippenlijntje” naar Barneveld en Ede-Wageningen reden voorbij. Verder passeerden er geen treinen. In het waterwingebied waren veel bomen omver gegaan. Ik zag er een die bovenop een knotwilg was gevallen, die er daardoor ook gehavend uitzag.

DSCN8907kopieEr waren al best wat wandelaars. Kinderen klommen op de omgevallen bomen. Ik hoorde dat er door het hele gebied veel bomen lagen. Ze lagen vaak dwars over de paden. Soms kon je er overheen soms er omheen en soms kon je maar het beste omkeren. Wat ik toen ook maar deed. Het begon te regenen.

De eerste week van januari

Wat doet een mens in de eerste week van januari? Voor de werkzamen onder mijn lezers was dit geen vraag. Weer aan het werk met meer of minder zin. Thuis achter de laptop waarschijnlijk. Ik hoop dat het jullie is meegevallen.

20211216_210901Voor mij was het een klusjesweek.

De kerstboom is opgeruimd. Elk jaar zaag ik een stuk uit de hulst in de voortuin en versier hem als kerstboom. Geen milieubelasting en ook geen uitvallende naalden in de kamer. De hulst is groot genoeg, ik kon er ook nog takken van uitdelen.

De kaarsen laat ik nog staan, hoor. Zeker in deze sombere, regenachtige dagen geven ze mooi, warm licht.

Ik haalde een pot hyacinten uit de schuur, nu geurt de hele kamer ernaar.

Ik deed wat administratieve dingen, hing  mijn nieuwe poëziekalender op en gooide een stapel oude kranten weg. Over opruimen gesproken: ik kwam in “De Groene” dit gedicht van Judith Herzberg tegen, het heet

Dozen

Omdat je in de oorlog altijd hoorde
van voor de oorlog, hoe argeloos
ze waren, ben ik nu heel voorzichtig.
Gooi ik iets weg, bijvoorbeeld
een kartonnen doos, dan hoop ik
dat die doos mij nooit meer zal
heroveren in de vorm van zelfverwijt;
weet je nog wel, hoe zorgeloos,
we gooiden gewoon dozen weg!
Als we er één hadden bewaard,
één hadden bewaard!

20220104_155935 (2)Ik vulde mijn lavendelzakjes opnieuw met de gedroogde lavendel uit de tuin. Ze hangen in de kledingkast. In december ontdekte ik een paar mottengaatjes. De geur van lavendel houdt motten op afstand, maar dan moet er nog wel voldoende geur in zitten.

Het was niet echt wandelweer, met al die regen. Op de enige droge dag in de week liepen we een stuk van een kunstroute. Kunst in de tuinen van het Bergkwartier. En tja, het was kunst in tuinen. Maar we liepen er allebei niet echt warm voor. Toch is het altijd leuk om hier de huizen en tuinen te bekijken.

Dit kunstwerk op de Berkenweg vonden we nog het mooiste, al moet je het eigenlijk bij avond zien als het uitgelicht is. Het zijn nylon draden die vanaf het balkon de tuin in gespannen waren. Afhankelijk van waar je staat, ziet het er steeds iets anders uit.

kunst

kunst 2Er waren ook verschillende versies van totempalen met vetbollen. Ze stonden in wel 7 tuinen, maar na een stuk of 3 hielden wij het voor gezien.

Ik dacht dat die vetbollen een vogelvriendelijke aanvulling was van de bewoners. Maar nee, ze hoorden er echt bij.

Eerlijkheidshalve moet ik hier bij vermelden dat het audiokunst was, je moest er een koptelefoon bij op doen. Maar die hadden wij niet. Om er zo langs te lopen, werkte het eigenlijk vooral op onze lachspieren.

Echt blij werd ik pas toen ik een Hamamelis (toverhazelaar) zag bloeien. Ze zijn er weer!

20220106_135731

Een pad op de weg

Afgelopen zaterdag wandelden we in Midden Limburg. Daarover later meer. Nu wil ik het hebben over dit diertje dat we tegenkwamen. Het was plat, piepklein en bijna kleurloos. Het leek een kleine pad. Corinne maakte een foto en we liepen verder. 

IMG-20211113-WA0002 (3)

Maar het liet me niet los. Wat was het? Eerst dacht ik nog aan een foetus (!) van een pad. Maar dat is natuurlijk onzin, padden en kikkers zijn niet levendbarend. Ze leggen eieren. Thuis begon ik te zoeken. Het was geen gewone pad. Daarvoor was hij te klein, het kopje was zo groot als mijn nagel. In werkelijkheid was hij kleiner dan op de foto. En dan die kleur, grijzig, bijna kleurloos. Het zou wel eens een piepjonge vroedmeesterpad kunnen zijn. 

Een vroedmeesterpad is kleiner dan de “gewone” pad die je wel vaker ziet. Hij komt bijna alleen voor in Limburg. Al zijn ze de laatste jaren ook op andere plaatsen gesignaleerd. De vroedmeesterpad heeft iets bijzonders. Als het vrouwtje haar snoer eieren afgezet heeft, drijven ze niet zomaar in het water. Dan komt het mannetje in actie. Hij draagt de eieren met zich mee, gewikkeld om zijn poten tot ze uitkomen, pas dan gaat hij ermee het water in. Aan dit bijzondere gedrag dankt hij zijn naam. 

Maar ja, was het wel een vroedmeesterpad? Ik schakelde twitter in, m.n. Caroline, die in Limburg woont en veel van beestjes weet. Zij wist het niet, maar stuurde het door naar haar volgers. (ze heeft er veel meer dan ik) Ik kreeg een paar reacties. Iemand had ObsIdentify er op los gelaten. Dat raakte er van in de war en kwam met een zeester. Een zeester in Limburg? Nou nee. Iemand anders stelde voor om het te vragen bij de Stichting RAVON (Reptielen, Amfibieën, Vissen Onderzoek Nederland). Goeie tip, ik kende ze niet. Ik stuurde ze een berichtje met de foto en de vraag: “kan dit een piepjonge vroedmeesterpad zijn?” De volgende dag had ik antwoord. Helaas konden ze op basis van één foto niets met zekerheid zeggen. Of ik nog meer foto’s had? Maar die heb ik niet. Nu heb ik er spijt van dat ik het diertje niet heb omgedraaid voor een foto van zijn andere kant. 

Het blijft nog steeds ongewis. Als iemand het wel weet, dan hoor ik het graag. 

Dit is de website van RAVON

 

Ik noem het nog steeds nazomer….

Mijn wens voor een mooie september gaat echt in vervulling! Het is mooi weer en niet koud. Af en toe een bui, maar ook veel zon. Al noem ik het nog steeds “nazomer”,  ik kan er niet meer omheen: de herfst komt er aan.

Je ziet het aan alles. Dat het alweer zo lang donker is. De vele spinnenwebben die ik in de tuin zie. Er hangt een groot web van de kruisspin tussen een dahlia en mijn compostbak. Elke dag als ik mijn emmertje leeggooi in de compostbak, maak ik dat web stuk. En elke dag maakt de spin het weer opnieuw. Ik verbeeld me dat de kruisspin steeds bozer naar me kijkt als ik er langs moet.

20210914_121405

Deze week zag ik tijdens een fietstocht twee keer een vlucht ganzen in V-vorm over vliegen, dat is toch echt het teken dat de herfst er aan komt. In Spakenburg werd druk getimmerd aan de botters, het seizoen voor de vaartochten zit er bijna op. Maar ik zat in een hemdje aan de haven mijn krentenbol te eten.

Ook in mijn tuin is het bijna einde seizoen. De dahlia’s bloeien nog uitbundig. Ik heb de laatste tomaat geoogst. Wonder boven wonder had ik dit jaar geen last van phytophtora. Maar de opbrengst tomaten was gering, in totaal een paar handen vol. Tot nu toe oogstte ik één courgette. De rest werd voortijdig opgegeten door de slakken. Ze staan nog te bloeien, maar of er nog een vrucht van komt, is zeer de vraag. Ook van de bonen is niks terechtgekomen.

DSCN8467 - kopie

De palmkool doet het goed, ik heb ze al een paar keer verwerkt in een stevige, gevulde soep. De Japanse wijnbes is flink teruggesnoeid. Ik had dit jaar behoorlijk veel bessen, meer dan in het vorige, droge jaar.

Grappig is dat planten die al uitgebloeid leken, weer zijn gaan bloeien. De stokroos bijvoorbeeld, een kale steel waar alle blaadjes afgegeten zijn, bloeit weer. Misschien voelt hij dat hij niet zal overleven en wil hij nog zaad produceren. De Hemerocallis (daglelie) die al volop zaad had, bloeit weer. Ook de tabaksplant is opnieuw begonnen.

Ik heb nog wat rucola en veldsla gezaaid en knoflook geplant. Ik wil nog een plek maken om postelein te zaaien. Verder is het nu vooral opruimen van planten die zich erg overvloedig gaan uitzaaien (tuinmelde, goudsbloem, Oost-Indische kers, marjolein).

Zoals elk jaar neemt de Oost-Indische kers langzaam de tuin over. Ik heb een paar potjes zaden ingelegd, want zaad hebben ze in overvloed. Van elke bloem komt een cluster van drie zaden.

Langzaam begin ik al weer plannen voor het volgend jaar te maken. Nu ik nog vers in mijn geheugen heb wat ik anders wil, noteer ik dat in mijn schrift.

Stoepplantjes en muurflora

Toen we allemaal “ommetjes” wandelden in de buurt, zag je het ineens. Mensen die de namen van de stoepplantjes krijten. Zodat je je meer bewust zou zijn van de verschillende plantjes die er zijn in plaats van het allemaal als “onkruid” te zien. 

DSCN7400 (2)

De reuzenberenklauw stond gelukkig niet op de stoep, maar verder weg in het veld. Want van deze plant kun je lelijke brandwonden krijgen. Maar de bloemschermen zijn prachtig.

Behalve op de stoep groeit er ook veel op de muren. Dagblad Trouw had onlangs een artikel over de muurflora speciaal op de kademuren langs de Amersfoortse grachten. In de “Stadsflora van de lage landen” staat een wandeling langs de plantjes aan de Amersfoortse grachten. Er is een plantje dat gewoon Muurbloempje heet (Erysimum cheiri), daar maakte ik al eens een plantenportret over. Dat kom je niet vaak tegen buiten de tuin.

DSCN1216 - kopie

Een hele bekende is de Muurleeuwenbek (Cymbalaria muralis). Je vindt ze vrijwel overal, mede dankzij de mieren. Die mieren komen af op het zgn “mierenbroodje”, een klein stukje van het zaad dat mieren voeren aan hun larven. Door het verslepen van die zaden verspreiden de mieren ook het plantje. Ze hebben een stenige vochtige omgeving nodig. Dus een kademuur bijvoorbeeld, maar ook onder een dakgoot zie je ze wel. Ze zijn blauwachtige-lila en soms ook wit van kleur. 

Op een stukje stadsmuur kwam ik deze plant tegen, die juist weer op een droge plek wil staan: Wit vetkruid (Sedum album). De plant is al heel lang in ons land, hij wordt al genoemd in een flora uit 1814. Maar hij verspreidt zich nu snel omdat sedumsoorten vaak worden gebruikt voor het begroeien van daken. 

wit vetkruid

Een opvallende verschijning is de Spoorbloem (Centrantus ruber). Dit is eigenlijk een siertuinplant uit Zuid Europa, maar de plant is ontsnapt aan de tuin en handhaaft zich nu op zonnige muren. Hij is er in rood en wit; de witte soort lijkt de rode te gaan verdringen. Maar in Amersfoort staat deze roodbloeiende aan de muur van de Kortegracht. 

spoorbloem - kopie

Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan: bij de Koppelpoort staat Muurfijnstraal (Erigeron karvinskianus), met een bloemetje dat wel wat op een madeliefje lijkt. Ergens langs de Muurhuizen groeit een Bosrank (Clematis vitalba), ook een eerder plantenportretje. In het pad achter onze huizen stond de Bleekgele droogbloem (Gnaphalium luteoalbum). Die is inmiddels weggehaald door de buurman. Geen nood: ik verwacht dat hij wel weer terugkomt. 

En dan heb ik het maar niet over alle varensoorten die langs de kademuren staan. Die kan ik echt niet uit elkaar houden. 

Je kunt in Amersfoort met de Waterlijn nog meevaren op 8 september a.s. voor de tocht “Natuur op de kademuur”. 

Rondje boodschappen

Een groot voordeel van niet meer werken is dat je ineens tijd hebt voor allerlei dingen waar je anders niet aan toekwam. Wandelen, fietsen en boodschappen bijvoorbeeld. 

Boodschappen?

Boodschappen doen kan heel leuk zijn. Deze week fietste ik richting de Gelderse Vallei. Ik begon met een stukje langs het Valleikanaal tot bij de Asschatterkeerkade. Dit is een onderdeel van de Grebbelinie, nu gerestaureerd door Staats Bosbeheer. Je kunt er tussendoor lopen, maar daar kwam ik niet voor. 

DSCN8431 (2)

Ik ging hier de Gelderse Vallei in, door agrarisch gebied, langs boerderijen, bloemrijke akkerranden, maisvelden en koeien in de wei. Al gauw kwam ik het eerste “stalletje” tegen. Die zie je hier meer langs de weg.

DSCN8434 (2)

Dit was eigenlijk een tafeltje, met producten als kruidenplantjes, groenten en aardappels. Ik kocht er biologische paarse aardappeltjes (Purple Rain), er lag een klomp bij voor het geld. Ik passeerde er die middag nog één, met vooral potjes jam, maar die heb ik zelf genoeg. 

Toen reed ik Achterveld binnen. Ik vond er een leuk stenen kannetje bij de kringloopwinkel. Nou heb ik die ook al genoeg, maar ja dit was wel een erg leuke. Daarna fietste ik door het Jannendorp. Waarschijnlijk heten alle mannen hier Jan. Het Jannendorp komt uit op de Emelaarsweg. Al snel passeerde ik landgoed De Emelaar. Dat kende ik nog niet, het zag er erg nieuw uit. Later zag ik op hun website dat het vooral een Lodge is. Maar er stond “vrij wandelen”. Dus ik parkeerde mijn fiets en ging op onderzoek uit.

DSCN8436 (3)

De brede oprijlaan komt uit op een smal paadje door grasland. Het gras was niet gemaaid, er stonden veel wilde bloemen. Het paadje gaat verder langs de Barneveldse beek, daar was het drassiger.RSCN8441 Ik zag er watermunt (Mentha aquatica zie foto), Valeriaan en moerasspirea (Filipendula ulmaria). Uiteindelijk komt het pad langs de beek uit op het klompenpad Stoutenburg. Maar ik moest terug naar mijn fiets. Want ik was op weg naar een fruitteler voor blauwe bessen en pruimen. Het was er druk, er liepen mensen zelf te plukken en je kon er ook ijs kopen. De blauwe bessen vries ik voor een deel in. Dat gaat prima, ze blijven mooi heel. 

DSCN8440 (3)

Mijn fietstassen raakten steeds voller en ik moest nog langs de kaasboer/landwinkel aan de Hessenweg waar ik behalve kaas ook vlierbessensap, brood en wat te snoepen kocht. Daarna fietste ik terug. Bij de afslag naar Leusden staat een miniboekenkastje. Eerder vond ik hier een paar leuke boeken, nu nam ik een klein boekje met soeprecepten mee. 

Dan het laatste stukje weer langs het Valleikanaal naar huis. Lekker gewinkeld!

In mijn volgende blog lees je het recept dat ik maakte met de paarse aardappeltjes.