Zomer in de tuin

Het is zomer! Af en toe stijgen de temperaturen spectaculair, gelukkig steeds gevolgd door een paar koelere dagen. Zomer is ook festivaltijd. Dit weekend was er bijvoorbeeld behalve de Zwarte Cross ook Wonderfeel,  waar ik vrijdag heen ging. Een festival met klassieke muziek in de open lucht op een mooi natuurterrein. Het festival duurt 3 dagen, ik ging één dag. Ik heb genoten. Als je van klassieke muziek houdt buiten de gebaande paden en crossovers, dan zit je hier goed. Mijn hoogtepunt was jazzmusicus Morris Kliphuis met de Poolse pianiste Joanna Duda, het was hypnotiserend, soms ook heftig. Er had een viola da gamba bij gemoeten, maar die was gesneuveld in de bagage op Schiphol. Een paar uur voor de uitvoering was in plaats daarvan een altsax opgetrommeld. En het klonk geweldig. Denk minimal music maar dan steviger. “Wake the dead” heet het. Ik was in elk geval goed wakker.

DSCN9423peultjesZaterdag zat de muziek nog in mijn lijf en kon ik maar moeilijk op gang komen. Terwijl er toch echt wat in de tuin moest gebeuren. Ik begon met de peultjes, ze waren geel, bloeiden niet meer, hier en daar hing nog een enkel peultje. De planten waren klaar.

Ik heb veel peultjes kunnen oogsten, zoveel dat ik er van kon uitdelen. Want invriezen is niks daar worden ze slap van.

Peultjes eruit dus. Ik zocht in de moestuinkalender op wat er op die lege plek nog gezaaid kan worden half juli. Bietjes kan je nog zaaien, zag ik. Dat wordt het dan, want de bietjes die ik eerder heb gezaaid heb zijn lang niet allemaal opgekomen.

Daarna ging ik de goudsbloemen te lijf, die waren veel en groot geworden. Goudsbloemen trekken insecten aan, dat is goed voor de bestuiving. Maar ze moeten niet de te bestuiven planten gaan overgroeien. Dat dreigde nu te gebeuren. Dus hup, flink wat er uit en daarmee ook de uitgebloeide toppen eraf, want zoveel uitzaaiers wil ik volgend jaar niet. Al vind ik ze nog steeds lekker kleurig.DSCN9419kop

DSCN9420kopDe boontjes zijn nog steeds een verrassing. Eerst omdat ze tegen mijn verwachting in nog boven kwamen. En nu zijn ze werkelijk aan alle kanten aangevreten door de slakken. Maar ze bloeien volop en de eerste paarse boontjes zijn al verschenen.

Zie hiernaast de kantachtige bladeren van de boontjes.

Twee weken geleden kreeg ik preiplanten mee, die ik meteen uitplantte. Ik had ergens gelezen dat je preiplanten niet rechtop in de grond moet duwen. Je moet ze wat ruimte geven. Dan gaan ze eerst liggen, maar ze richten zich vanzelf op en wortelen dan beter. Dat heb ik uitgeprobeerd. En jawel nu na twee weken staan de meeste planten rechtop. Ik wil ze nog wel wat aanaarden, zodat het witte deel van de prei langer wordt.

DSCN9422kop

Al kon ik eerst niet zo op gang komen, toen ik eenmaal bezig was zag ik steeds meer dat moest gebeuren. Uitgebloeid vingerhoedskruid afknippen, tomaten dieven en aanbinden, courgettes en aubergine bijmesten, uitgebloeide klaprozen weghalen enz. enz. enz.

Land Art rond het Eemklooster

Stille Omgang,  land art rond het Eemklooster in Amersfoort

Amersfoort heeft (of had) verschillende kloosters. Eén daarvan is OLV Ter Eem, gebouwd in 1932. Sinds 2009 heeft dit klooster een andere bestemming gekregen. Er zitten kleinschalige bedrijfjes en een kinderopvang.  DSCN9394kopEromheen ligt een bosparkachtig gebied. Daar is nu land art te zien met het thema “Stille Omgang”, een verwijzing naar het klooster. Soms is dat meer, soms minder specifiek. Hierboven in de vijver is een verwijzing naar verdwijnende herinneringen door Alzheimer, gemaakt door Carola Mokveld.

Of zoals  DSCN9395mediationMediation” van Jan Everwijn:
Vijf figuren
bijten zich vast
op het scherpst van de snede

Vergeten hun zachte kanten
verbergen zich
achter ruwe bolsters

Zagen poten
van onder stoelen”

Heel specifiek is een werk, ook van Carola Mokveld, op de voormalige begraafplaats. Ter herinnering aan de 139 zusters die hier waren begraven, liggen achter het gesloten hek 139 lakens met een kruis erop.

Hedy Hempe noemt haar werk “Stille Omgang” , het is gemaakt met gestapelde dode takken. Symbool voor de cyclus van leven en dood. DSCN9408kop

DSCN9406roosvensterThea van Vliet maakte “Kapel”. Van natuurlijk materiaal maakte ze kapelvensters, zoals dit roosvenster. Het geheel tussen de bomen, geeft echt de indruk van een kapel.

Even daarnaast ” Waar vinden wij zingen?” van Liesbeth en Hester Pilz, met oude knielbankjes, een doopvont en keramische zwam-wijwaterbakjes aan de bomen. Op de bodem van het doopvont zwemt een figuurtje. Een teken dat je altijd weer opnieuw kan beginnen?

Zo dwaal ik steeds verder het bos in, er zijn “perpetermobiles” van Peter Huibers: “Ware rust is niet het ontbreken van beweging, het is evenwicht in de beweging”. 

En dan is er “Sluiers” van Peggy Eras, paarse sluiers hangend tussen de bomen. Heel simpel eigenlijk, niet het mooiste werk. Maar het raakte me enorm, zomaar ineens. “Met sluiers proberen we iets te verbergen”. “Het herinnert je eraan dat je alles moet waarderen wat je tot nu toe in je leven hebt gedaan.” Alles waarderen wat ik tot nu toe heb gedaan. Er zijn best wat dingen, waar ik niet zo trots op ben. Ik heb ze dan wel geaccepteerd, maar houd ze toch liever onder die sluiers. Waarderen gaat verder dan accepteren. Toch voel ik dat het goed is; dat ik juist met waardering naar die dingen moet kijken. Niet omdat het zo geweldig was, maar vanwege de intentie. En misschien ook omdat er dan ruimte komt? RSCN9410De kleur paars kan ook gezien worden als de kleur van originaliteit, spiritualiteit en inventiviteit. Ik ben nog wel even aan het denken over wat dit kunstwerk bij me oproept.

DSCN9405kopLand art is nog te zien tot 30 oktober 2022.

Er is een boekje met plattegrond en informatie over de kunstwerken. En aan het eind van de route is er ook nog een terrasje.

Tip: in het bos aan de overkant van de weg ligt het Belgenmonument.

Zie ook de website van OLV Ter Eem.

Oranje havikskruid (Pilosella aurantiaca)

Oranje havikskruid (Pilosella aurantiaca) is een composiet. En door zijn kleur een lekker opvallende. Er zijn heel veel soorten havikskruid. De gele, (gewoon havikskruid), is in elk geval inheems. De oranje lijkt intussen ook behoorlijk ingeburgerd, maar komt oorspronkelijk uit Europese bergstreken.RSCN9318kop

Toen ik naar de Latijnse naam voor havikskruid zocht, kwam ik ook Hieracium aurantiacum tegen. Maar blijkbaar is die naam verouderd en heet hij nu Pilosella aurantiaca. Soms verandert een plant zomaar van naam, zoals de Crocosmia die vroeger Montbretia heette. Waarom dat is, geen idee, zal wel voortschrijdend inzicht zijn. Alleen: zo leer ik het natuurlijk nooit. 

Oranje havikskruid zie je vaak in de berm staan. Maar in de tuin kun je hem ook tegenkomen. Hij heeft geen bepaalde voorkeur voor standplaats, grondsoort, nat of droog, schaduw of zon. Hij vindt het best. Het blad zit in een bladrozet en de blaadjes zijn licht behaard. 

DSCN9266kop DSCN9268 (1)

Havikskruid kan zich snel verspreiden. Daar heeft hij twee opties voor: een wortelstok die zowel onder- als bovengronds uitlopers maakt. En hij maakt ook nog eens veel zaadpluizen (zoals de paardenbloem). Omdat ik hem in toom wil houden, knip ik direct de zaadpluizen eraf. De uitlopers zijn niet zo heel moeilijk weg te halen. 

Nadeel in de tuin vind ik dat hij zo kort bloeit. Maar dan vlamt hij wel mooi op tegen al het groen. 

Naar de Floriade

“Wat moet ik nu nog schrijven?” Dat dacht ik toen ik vorige week thuiskwam van de Floriade, en ik die Almeerse wethouder bijna in tranen bij het journaal zag. Over het miljoenentekort dat nu al zichtbaar is door veel minder bezoekers dan verwacht. Op twitter had iemand het meteen al over de “floppiade”. Is het echt zo’n flop? Nee, er is voldoende moois te zien voor een leuk en leerzaam dagje uit. Maar al heb ik lang niet alles gezien, er zijn wel gemiste kansen. DSCN9280kop

De Floriade is een tuinbouwtentoonstelling die eens in de 10 jaar plaatsvindt. “Growing green cities” en “duurzaamheid” is het thema deze keer. Meteen bij binnenkomst zie je mooie verticale tuinen. Dat begint goed.

Het terrein is opgedeeld in verschillende gebieden: een urban district, green island, utopia en het eco village. Via loopbruggen en paden kom je van het ene terrein op het andere. Langs de looppaden zijn overal mooie plantencombinaties te zien.

Urban district;
hier staan de landenpaviljoens van diverse landen. Ik pik er een paar uit. Niet allemaal zijn ze duidelijk bezig met duurzaamheid. Twee landen die dit duidelijk wel doen zijn Italië en de Verenigde Arabische Emiraten (VAE).

In het Italiëpaviljoen is al het meubilair van geperste kartonnen dozen. Dat is verrassend stevig en het ziet er leuk uit. Buiten staan tomatenplanten, citroenboompjes, komkommer- en kruidenplanten. Ze hebben duidelijk last van het recente warme, droge weer. DSCN9289kopDe VAE hebben een binnentuin gemaakt met zand en zout water en de planten die zich daarin kunnen handhaven: zoals een bepaald soort tarwe. Er is zelfs een kleine zoutpan gemaakt. In het paviljoen is informatie over zeekraal en andere zoutwaterplanten en hoe je werkt met de condities van het klimaat.

De tuin van China is heel mooi, met alles van bamboe. Ik denk dat het gebruik van bamboe best duurzaam is, maar het wordt niet toegelicht. DSCN9284kopBij Bolivia speelt iemand op een panfluit en kun je de gebruikelijke kraaltjes en tasjes kopen. Bij Yemen (hebben die niks anders aan hun hoofd?) kun je “matcha koffie” kopen.

Op het terrein van Oekraïne is een perkje ingezaaid met de kleuren van de vlag om stil te staan bij de oorlog en de vele slachtoffers. RSCN9320kop

Het green island
is het grootste terrein met veel uiteenlopende presentaties. Een kleine greep: er zijn o.a. rozenkwekers, kwekers van vaste planten, een fruitbomenkweker, een “mycelium”gebouwtje, tiny houses, mosdaken en een tuin met verfplanten. Ook hier met een meer of minder duidelijke link met duurzaamheid.

DSCN9292kopEen duidelijke link heeft het “Growing pavillion”, een gebouwtje opgebouwd uit schimmels (o.a. mycelium van paddenstoelen), rijststro, lisdodde en nog meer natuurlijk materiaal. Ik snap niet hoe het kan, het lijkt wat op spaanplaat maar dan bobbelig en het voelt net zo hard en stevig aan.

Enorm kleurrijk is de presentatie met de verfplanten. In de tuin een verzameling planten  die je gebruiken kan om textiel mee te verven. Van de ene plant gebruik je het blad, van een andere de bloemen en soms de wortel. Er staan rijen met potten waar water en een verfplant in zit en een wit vormpje dat de kleur aanneemt. Dit gebeurt milieuvriendelijk met zonnewarmte. DSCN9307kopRozen zijn altijd prachtig. En bij de rozenkwekers zie ik mooie en bijzondere exemplaren. Jammer dat er geen naambordjes bij staan. Ik had wel willen weten hoe deze mooie enkele roos heet. DSCN9294kopEr staat wel een informatiebord over de klimaatbestendigheid, de lange levensduur en de bijdrage van rozen aan de biodiversiteit. Tja, rozen hebben ook nogal wat water nodig en er wordt hier royaal beregend.

Het ecodorp
is het kleinste terrein en het ligt behoorlijk uit de loop. Je komt er met een loopbrug over een brede verkeersweg. Er staat een veldje met ecobloembollen, maar die zijn, logisch ook, uitgebloeid. Het terrein oogt schraal en minimaal. Van twee kanten hoor je de drukke verkeersweg. Dit is een gemiste kans, waarom staan de tiny houses en de mosdaken niet hier?

In Utopia ben ik niet geweest. Er zijn voorbeelden van de toekomstige, woningbouw die hier komt na afloop van de Floriade. In de kas heb ik slechts kort even om een hoekje gekeken.

Het was erg rustig en ik vond dat wel fijn. Maar voor de organisatie is het natuurlijk een ramp.

DSCN9303kopWat ik gemist heb zijn de groenten. Zelf groenten verbouwen is ontzettend in en past helemaal in het thema duurzaamheid en groene stad. Bovendien kun je mooie combinaties maken met groenten en planten. Sla of gekleurde snijbiet in een border. Een haagje van rozemarijn of tijm. Pronkbonen gecombineerd met dahlia’s etc. voorbeelden te over. Ik heb ze niet gezien.

Dus moet je er heen? Dat hangt af van je verwachtingen. Het blijft een leuk dagje uit, vooral als je iets met het thema hebt. Tussen mooie bloemen en planten is her en der kunst te zien. Je kan met een treintje of met een kabelbaan over het terrein. Je kan erbij gaan zitten en luisteren naar een lunchconcert.

Het thema “duurzaamheid” is belangrijk en er zijn mooie voorbeelden te zien. Maar de Floriade mist een showelement.  DSCN9312kopJe kaartje van te voren kopen is goedkoper dan aan de kassa. Vanaf het station kun je met een pendelbus of met een boot, ook daarvoor moet je kaartjes van te voren aanschaffen op de website van de Floriade.

Supermaan

Er was een supermaan beloofd en ik zat in een huis in de polder.
Thuis kan ik de maan bijna nooit goed zien: er staat een straatlantaarn voor mijn raam. Het is te licht.
Maar hier buiten hing hij boven het weiland.
Hij was zo groot als een strandbal, wit/grijs en zo helder.

Ik wilde een foto maken maar het lukte niet.
Toen bleef ik maar staan kijken naar dat witte licht.
Met mijn blote voeten op de plavuizen.
Tot ik het koud kreeg en afscheid moest nemen.

Nog steeds ben ik het niet vergeten.

Nu staat het zwart op wit.

Planten van het veen, de Nieuwkoopse Plassen

Vorige week was ik in de Meije, vlakbij de Nieuwkoopse plassen. Ik kom hier al best lang. Elk jaar is het wel weer een beetje veranderd. Het fietspad is verbreed en verhard, er is een recreatieveld aangelegd en sinds een paar jaar staat er een strandtent (!) De plassen zijn vanaf de 17e eeuw ontstaan door veenwinning.

Thuis gekomen pakte ik er de dikke boeken  “Wilde planten, flora en fauna in onze natuurgebieden”  weer eens bij. De serie is uit 1971 en het is verrassend wat er toen over dit gebied vermeld werd. “We bevinden ons hier op de oorspronkelijke veenbodem.”  “De moerasgebieden van Nieuwkoop en Noorden vormen een centrale schakel in de reeks van zoete naar brakke wateren.”  DSCN5920

Een aantal zoetwaterplanten kwam toen weinig of niet voor, zoals de gele plomp, een drijvende plant uit  de waterleliefamilie.

Nu zie je ze overal, net als de waterlelie.

Er is dan nu ook geen sprake meer van brak water.

Over die grazende brandganzen wordt in 1971 nog niets gezegd. Ik denk dat er toen nog niet zoveel graslandjes waren, dus was het voor de ganzen geen nuttig gebied.

Andere bekende zoetwaterplanten die je hier overal ziet zijn de Lisdodde (Typha latifolia) met de bekende bruine rietsigaren en de Gele Lis (Iris pseudacorus).

DSCN9249DSCN9252

Je vindt ze in  de begroeiing op de aanslibsels van de oevers. Hier zie je planten die met hun voeten in het water willen staan. Het Wildeplantenboek noemt het zelfs “spectaculaire begroeiing op de aanwassen of drijftillen”: Moerasandoorn, harig wilgenroosje, haagwinde, lisdodde. Ze staan er nog steeds. En ook de watermunt (Mentha aquatica) met lila bloemetjes.

RSCN5953

Op de wat vastere bodem, waar je als wandelaar ook kan komen, zag ik de echte Valeriaan (Valeriana officinalis) met roze bloemschermen en de Moerasspirea (Fillipendula ulmaria), die wit bloeit met iets tussen pluimen en schermen in.

DSCN9211
moerasspirea (Fillipendula ulmaria)

Bij een van de plassen ligt nu een vlonder waardoor je over het water vlak langs de begroeiing kan lopen. Zo kun je veel planten van heel dichtbij zien (en fotograferen).

RSCN5950

Echte valeriaan (Valeriana officinalis) met een Atalanta.

DSCN5941Wat ik ook veel zag was bitterzoet (Solanum dulcamara) uit de nachtschadefamilie. Dit is niet speciaal een plant van het veen. Op zandgrond komt hij ook voor, maar dan blijft hij kleiner. Hier slingert hij zich tussen de andere planten door.

Iets wat nu zeker niet meer gebeurt, maar wat in het boek wel genoemd wordt is het “mostrekken”: de exploitatie van veenmos ten behoeve van bloemisterijen. Hoewel veenmos snel aangroeit, werd het toen toch verboden. Het zal indertijd voor bewoners een aardige bijverdienste zijn geweest.

Een groot deel van de Nieuwkoopse plassen is eigendom van Natuurmonumenten en is openbaar toegankelijk, per boot, kano, fiets of wandelend.DSCN9250Daarnaast zijn er stukken verboden. Je kunt daar wel in met een vaarexcursie. Ik kan dat aanbevelen. Je komt dan door sloten die zo nauw zijn en zo verborgen door overgroeiend groen dat je er gemakkelijk kan verdwalen. 

Zie hier de website  voor alle activiteiten.

Hoe gaat het in de tuin?

“Hoe gaat het in de tuin?” Dat vroeg ik me af toen ik vanuit de Meije weer terug naar huis fietste. Ik was vertrokken met regen en ik kwam terug met zonnig weer. Hoe zou de tuin er op gereageerd hebben? Nou, heel goed! DSCN9269kopEr was een echte groei-explosie geweest. Vooral de peultjes staan er prachtig bij. Ook de spitskoolplantjes zijn goed gegroeid. De bietjes zijn nog wat klein. Ik moest wel even aan de slag, want er waren wel erg veel Oost-Indische kers, goudsbloem en klaprozen tevoorschijn gekomen.

Eerst leek het alsof de pronkbonen niet waren ontkiemd. Maar toen ik beter keek, zag ik dat ze waren afgevreten. Ik verdenk de duiven, want ik zag geen slakkensporen. Ik heb nog snel nieuwe pronkbonen gelegd. Wel apart, dat de Japanse boontjes er nog wel ongeschonden staan.

Twee dahlia’s waren flink opgegeten door de slakken, de anderen niet. Ik had aardbeien verwacht, want ik zag al een paar kleine vruchtjes toen ik vertrok. Maar nee, ze waren er niet meer. De aardbeienplantjes staan opnieuw te bloeien. Nieuwe kans dus.

De courgettes beginnen te bloeien. de tomaten blijven nog wat achter. Het is nog maar juni, komt nog wel goed, denk ik. Elk tuinjaar is anders.

Een tuin voor Leonardo

Leonardo da Vinci 1452-1519,
Amboise- Leonarde da vinci kopwetenschapper, architect, beeldhouwer, schilder, filosoof, botanist, ingenieur etc. was een genie die zijn tijd vaak ver vooruit was. Hij was ook controversieel, excentriek, had machtige vrienden en reisde veel.

Controversieel: hij had grote belangstelling voor de anatomie van het menselijk lichaam en ontleedde lijken. Iets wat de kerk niet kon waarderen.

Excentriek: hij kleedde zich flamboyant, was vegetariër en was nooit getrouwd maar zeer waarschijnlijk van de herenliefde. Feit is dat hij in Florence werd aangeklaagd voor seks met mannen, wat strafbaar was. Hij werd vrijgesproken.

Machtige vrienden; die vrijspraak had hij waarschijnlijk te danken aan die machtige vrienden. zoals de familie De Medici. Hij had ook contacten met het Franse koningshuis.

Reisde veel: Hij reisde van de ene stad naar de andere adellijke familie en liet dan soms zijn werk onafgemaakt achter. Te veel haast, te onrustig, te avontuurlijk? In 1516 nodigde koning François I hem uit aan het Franse hof. Hij nam de uitnodiging aan en woonde met een leerling en een bediende op

Chateau Clos Lucé, bij Amboise.

Toen hij aankwam, bracht hij een enorme stapel manuscripten mee en een paar schilderijen: waaronder de “Mona Lisa”, “Johannes de Doper” en “Maria met Kind en Sint Anna”. Alle drie nu te bewonderen in het Louvre in Parijs.

clos luce, werkkamer da vincikop

Van de koning kreeg hij naast dit kasteeltje ook een ruime toelage, zodat hij ongestoord kon werken. Binnen kun je zijn werkkamer nog steeds zien, de keuken van zijn bediende en de slaapkamer waarin hij overleed. Want 3 jaar na zijn aankomst overleed hij hier. Hij werd bijgezet in de koninklijke kapel in Amboise.

Park Leonardo da Vinci

clos luce propellor1kopHet huis met park is te bezoeken. In de kelder zijn tekeningen te zien en maquettes die men later op basis van de tekeningen heeft gemaakt.

In het park staat een aantal van Leonardo’s ontwerpen uitgevoerd op ware grootte en met het door hem beschreven materiaal. Het is echt bijzonder om te zien dat iemand al 500 jaar geleden het principe van een propeller uitwerkte en een pontonbrug ontwierp.

Ook hierin was hij veelzijdig: behalve een waterrad en een tredmolen, ontwierp hij ook voor militaire doeleinden, zoals een tank.

Het werken met waterkracht zie je gedemonstreerd met dit apparaat.

clos luce, waterkrachtkop

Het was een plezier om door dit park te lopen. Alle aspecten komen aan bod, ook die van Leonardo de botanist. Vlak bij het huis is een kruidentuin en langs het riviertje staan planten met de bijpassende tekening.

DSCN9107kop DSCN9106kop

Leonardo da Vinci intrigeert me. Hoe hij al die talenten kon combineren, hoe druk moet het zijn geweest in zijn hoofd? Maar ook hoe goed iemand uit de verf kan komen als allrounder. Tegenwoordige zou hij vast het advies krijgen om zich te specialiseren omdat hij “te breed” zou zijn.

Een aantal jaar geleden verscheen “Leonardo, de biografie”, geschreven door Walther Isaacson. Ik heb het boek nog niet gelezen, maar ik ben het wel van plan.

Voor meer informatie de website van Clos Lucé

Verder met de tuin

20220424_171434 kopieJa, de ijsheiligen zijn achter de rug en alles kan nu naar buiten. Nou ja alles…. Veel van mijn zaaisels zijn nog steeds piepklein. En er waren stortbuien aangekondigd. Het leek mij een goed idee om nog even te wachten. Op de plantenmarkt kocht ik alvast twee tomatenplanten, een aubergineplant en een paar spitskoolplantjes. De koolplantjes gingen direct de tuin in met Oost-Indische kers ertussen. Die komen elk jaar spontaan op. Als afleiding voor de slakken heb ik hosta’s neergezet.

De judaspenning heeft gebloeid als een grote witte wolk, en wordt nu opgevolgd door de akeleien. De clematis bloeit nog steeds. Dat geeft romantische plaatjes. De peultjes groeien goed en ik legde de pronkbonen in de grond bij de stokken. De dahlia’s staan zelfs al boven de grond!

De rabarber heeft af en toe een emmer water gekregen en dat hielp. Ik heb er al een paar keer van gegeten: rabarbercrumble, rabarbermuffins en rabarbercake. Voor die cake had ik zelfrijzend bakmeel nodig. Maar dat was op in de supermarkt. Bij de pakken bloem stond: “Maximaal 1 pak per klant”. Ik had nog geen bloem nodig, maar nam meteen een pak mee, voor je-weet-maar-nooit. Die cake lukte overigens ook prima met bloem en bakpoeder.

DSCN9201kop

Vorig jaar verplaatste ik de kruidenhoek en dat pakt goed uit. De hosta is nu ineens groot geworden en daar moet ik nog een andere plek voor zoeken. Vorig jaar stonden ze in een bak, toen waren ze veel kleiner.

De boontjes zorgden voor een verrassing. Ik had in een verloren hoekje een aantal oude paarse boontjes gelegd die ik ooit meebracht uit Japan. Dat was in 2016! Ik zette er stokjes bij om te onthouden waar ik ze gelegd had. Mijn verwachtingen waren niet groot, ik dacht meer: “Als het niks wordt zet ik later spruiten neer.” Maar ze kwamen allemaal op. Ik weet nog niet hoe ze zich verder ontwikkelen, maar dit is alvast mooi.

DSCN9203kop

De Japanse boontjes

DSCN9200kopToen de hoosbuien achter de rug waren kon ik verder met de tuin. De tomatenplanten, de courgettes en aubergine staan in de grond.

Natuurlijk was de regen goed voor de tuin. Maar als alles ineens door-en-doornat is, dan is dat wel wat veel van het goede. Bovendien, fleurden de slakken ervan op, ineens waren ze weer overal. Terwijl ik de afgelopen weken elke morgen toch een rondje slakkenrapen deed.

En helaas, vanmorgen waren ook een paar boontjes verdwenen. Ik heb nieuwe gelegd.

Oudenhorsterpad

Oudenhorsterpad, klompenpad bij Woudenberg, 8 km

Na een week Franse koninklijke kastelen en hoofse intriges werd het tijd om met de voeten in de klei te komen. Een klompenpad dus. Het beginpunt van de wandeling is bij een bushalte in Woudenberg, dat is makkelijk. Ik besluit de wandeling in tegengestelde richting te lopen. Eerst het stukje langs een drukke weg, dan heb ik dat maar gehad.

Al vrij snel ben ik bij de dijk langs het Valleikanaal. Meestal fiets ik aan de andere kant van het kanaal, maar nu loop ik hier onverhard. Dat ziet er toch anders uit, want het fietspad ligt een stukje lager. Op de dijk grazen schapen, altijd leuk. Een lam drinkt bij zijn moeder. Dat gaat niet echt zachtzinnig, als moeder het genoeg vindt, krijgt het lam een schop.

DSCN9181kop

Grebbelinie

Even  verderop kom ik bij de Grebbelinie. Het zijn verdedigingswerken waarmee begonnen werd als verdediging tegen de invallende Fransen en die nog gebruikt is tegen de binnenvallende Duitsers. De bunkers liggen er nog en er is een stukje van een loopgraaf gereconstrueerd. Het is behoorlijk confronterend om er langs te lopen wetend dat er een paar landen verderop een oorlog aan de gang is. Uitbundig bloeiend fluitenkruid maakt er een (te) mooi plaatje van.

DSCN9185kop

DSCN9187kopIk volg de dijk tot ik bij Lambalgen kom. Dit is een oud landgoed, het huis is lang geleden afgebrand, er staat nog een boerderij. Ik besluit om hier bij de beukenlaan even van de route af te wijken en een rondje door het bospark te lopen. Her en der bloeien de rododendrons. Het lijkt alsof er een andere eigenaar is, want eerder was Lambalgen niet toegankelijk. En ik zie een huis met een tamelijk nieuw pad.

Zittend op een bunker pauzeer ik met een krentenbol en daarna gaat de route van de dijk af door een weiland en langs B&B “De Boerenstee”. Hier staan de wel erg bijzondere  “liniehutten”. Ze staan in een halve cirkel, ingebouwd in een dijk. Het geheel is bedoeld als groepsaccommodatie. Ik heb het nagezocht, maar ze zijn niet origineel Ze zijn door een Scherpenzeels architectenbureau ontworpen in de stijl van de Grebbelinie. 20220514_125911kop

Na nog een paar boerderijen kom ik bij het trapje naar de dijk van de oude spoorlijn Amersfoort-Kesteren. Eerder liep ik hier al een stukje van bij Leusden (Termatepad). Het eerste stukje tot Leusden is nog in gebruik. Vanaf Leusden zijn de rails weggehaald en een groot deel van het traject is wandelpad. Opnieuw loop ik over een dijk. Langs de kant bloeit volop brem.

Onderweg staan waarschuwingsborden voor de gevaren die er zijn op dit pad. Maar er gebeurt me niks. Deze oude spoordijk volg ik tot ik weer bij het beginpunt ben.

20220514_132419kop 20220514_135926kop

Het was een mooie, eigenlijk heel simpele route met twee lange rechte stukken. Zeker niet saai en je loopt bijna helemaal onverhard.